سفر انسان به مریخ با بلیطی یک طرفه
قدم نهادن بشر بر روی سیاره مریخ مطابق با فناوری امروز کاملا دست یافتنی است، البته اگر سفری یک طرفه را در نظر بگیریم! در سال گذشته لارنس کراوس، دانشمند فیزیکدان، در نیویورک تایمز مقاله ای با این مضمون نوشت: "بلیط یک طرفه به مریخ"
امروز برای سفر انسان به مریخ مشکلی بابت امکانات پرواز یا سیستم حمل و نقل نیست بلکه مشکل پرتو های انرژی است که از سوی خورشید منتشر می شوند. این پرتو ها آن قدر انرژی دارند که هر موجود زنده ای را به بخارش تبدیل کنند! علمی تر بخوام بگم طیف گسترده و پر انرژی امواج الکترومغناطیسی که خورشید ساطع می کند، دی ان ای هر موجود زنده ای را تجزیه می کند.
هر فضانوردی که بخواد از سیاره مقصد یعنی مریخ به زمین برگرد با شروع سفرش خواهد مرد. استفاده از سپر های محافظ هم با فناوری امروزی بسیار پر جرم خواهد بود به طوری که برای یک سفر عادی برگشت سپر محافظی به وزن 400 تن نیاز خواهد بود. اما برای سفر رفت تاثیر این پرتو های خورشیدی کمتر و تغییر می کند و با سپر محافظ معمول تری سفر رفتن هر چند گران قیمت ولی امکان پذیر می شود.
به همین خاطر سفر رفت واقع گرایانه است ولی برگشتی در کار نخواهد بود. در مقاله سفر یکطرفه به مریخ، کراوس توصیه می کند که هر کاری که انسان اولیه در مریخ قرار است انجام بدهد را می توان از بازوی توانمند روبات ها انتظار داشت و انسان های داوطلب هم جمع می شوند تا ماه های آخر عمرشان را در سیاره سرخ ناشناخته بگذرانند و آزمایش ها و تجربیات اولیه را به اجرا بگذارند.
البته همون طوری که مطلع هستید و این وبلاگ به شما معرفی کرده پروژه مریخ 500 هم عنوان آزمایشی است که در آن بشر به کسب تجربه از سفر های فضایی می پردازد که هدف فعلی آن سفر به مریخ است.
به هر حال برای سفری بازگشت پذیر با بلیطی دو طرفه به مریخ نیاز به پیشرفت فوق العاده در فناوری های موشکی و حمل و نقل نیست بلکه نیاز به اکتشافات و پیشرفت هایی در فناوری های پزشکی است تا به نحوی ساده تر با پرتوهای زیان بار خورشیدی مقابله کرد.
با پرتو های خطر ناک خورشیدی بیشتر آشنا بشیم:
طیف مغناطیسی خورشید و فضای خارج از کره زمین شامل همه چی میشه: امواج صوتی، رادیویی، مایکروویو، فروسرخ، نور مرئی، فرابنفش، پرتو ایکس، گاما و پرتو های کیهانی
امواج قوی تر از نور مرئی برای انسان و هر موجود زنده دیگری کشنده است و کره زمین با سیستم های محافظتی مختلف جلوی ورود غالب این امواج به درون جو خودش را می گیرد، لایه اوزون، وجود جوی مناسب و سیستم مغناطیسی زمین عاملان اصلی جلوگیری از تخریب حیات آن هستند. اما در خارج از محدوده سیاره ما و حتی در جو سیاره مریخ این امواج به راحتی عبور می کنند و حضور دارند.
به همین خاطر از مهم ترین عوامل منفی در سفر های فضایی برای انسان این پرتو های نابودگر می باشد که امید است با پیشرفت های پزشکی راهی برای مقابله با آن پیدا کرد.
ساعت های آفتابی از قدیمی ترین ابزار های علمی ساخته دست بشر در بسیاری از فرهنگ های کهن است. انسان های باستان از بدو تاریخ به واحد های اولیه زمان یعنی شب، روز و فصل پی برده بودند و اهله ماه را با تغییر در سطح نورانی آن می شناختند و از آن استفاده می کردند، ولی چگونگی تقسیمات طول یک روز را نمی دانستند. در ابتدا آن ها روز را به سه بخش تقسیم نمودندکه صبحگاه و غروب قابل تشخیص بود ولی پدیده ای نبود که به استناد آن ظهر را زمان یابی کنند تا آنکه متوجه تفاوت طول سایه در صبحگاه و غروب نسبت به ظهر و تغییر جهت آن از غرب به شرق شدند و بر اساس آن ظهر را با طول سایه تشخیص دادند. پس از این مراحل، انسان ها با ملاحظه طول سایه چوب دستی و اندازه گیری طول آن زمان را حدس زدند و پس از آنکه فهمیدند طول قدم هر مرد شش برابر اندازه پای اوست، فاصله بین طلوع و غروب را به 12 قسمت مساوی به نام ساعت تقسیم نمودند. پس از آن متوجه تفاوت طول ساعت در زمستان و تابستان شدند و همچنین آموختند که اگر عامل سایه نسبت به سطح زمین مایل باشد، به دقت اندازه گیری زمان کمک می نماید و قرار گرفتن آن در راستای محور زمین باعث می شود تا تقسیمات زمان بندی در شرایط خاصی هم اندازه گردد و بدین ترتیب ساعت آفتابی استوایی ظهور کرد که نمونه سنگی و باستانی آن در برخی نقاط از جمله شهر ممنوعه چین موجود است و پس از آن انواع دیگر در نمونه های افقی، عمودی، مایل، قطبی و غیره ساخته شد. ساعت های آفتابی شاید از نظر کاربردی 10 تا 20 قرن مورد استفاده انسان بوده اند و در ابتدای ساخت ساعتی های مکانیکی برای اصلاح و تنظیم آن ها به کار می رفتند.
مریخ 500 از سال 1961
توسط دانشمندان شوروری طرح شده است که در سال های 2007 و 2009 دو مرحله
ابتدایی و ساده تر آن برگزار شده بود. مدت ماموریت ها در سال های 2007 و
2009 به ترتیب 15 و 105 روز بود که این مرحله سومین قسمت و یه سفر کامل به
سیاره مریخ را شبیه سازی خواهد کرد و مطمئنا در آینده چنین برنامه هایی تا
سفر های فضایی طولانی مدت و خارج سیاره ای برای انسان به طور واقعی محقق
شود ادامه خواهد داشت.
